دراین اتاق ساکت دلگیر

otagh507 — Sat, 08 Apr 2006 17:49:31 GMT

اتاقای مه گرفته

دارن از ستاره هاتون خورشیدی تازه می سازن

ازچشای رو به ماتون که شبا همیشه بازن

دارن از ابرای دیروز قصرای دودی می سازن

اتاقای مه گرفته.... اونا اهل ساختو سازن

دریایی خیالی ساختن از غم نوشته هاتون

آسمونی گرم وآبی ساختن از شرشر بارون

از یه شمع نیمه سوخته خط استوا کشیدن

اونا اقیانوس هندم وسط ابرا کشیدن

از درختای صنوبر تاریخی تازه نوشتن

اونا جنگای صلیبی توی مشقاشون نداشتن

جنوبو شمال قطبا واسشون مثل بهاره

باغای همیشه سبزش فصل پاییزو نداره

جغداشون مثل قناری روی شاخه ها بیدارن

لیلی مجنون اونها خیلی سال بچه دارن

اونا بابال گلی شون تا ته ابرا پریدن

چن تا موش کور که هیچ وقت دنیای مارو ندیدن

/ ديگه از خدا چي مي خوام ؟ /

otagh507 — Wed, 22 Feb 2006 21:32:03 GMT

خيلي کارهات مث گوله توي قلب من نشسته من صدام در نمي يومد فکر کنم دلم شکسته

چه شبايي واسه تو، لب درياها نشستم کلي فرياد زدم اما دست تو لبام و بسته

يادم شبا تو ذهنم گريه هات آروم مي پيچيد بالشم خيس مي شد اما هيچکسي تو رو نمي ديد

تو فقط منو مي خواستي، توي بيداري توي خواب

چشات اما مال من بود، اون چشاي گرم و بي تاب

با دلم قرار گذاشتي، هميشه واست مي خندم تو ضريح خوب چشمات، دو تادستامومي بندم

منو مي بري تا خورشيد مث دريا مي شم اما ... خنده هات همش حروم شد، آخه من دارم مي گندم

با خودم خيال مي کردم تو يه همدمي، يه مجنون تويه دنيا حرف خوبي، توي قلب تو شدم جون

من فقط برات عزيزم، من فقط نگات و مي خوام

براي زندگي کردن، تو خنده هات ومي خوام

اينا حرفهاي دلم بود که يه روز واست نوشتم نامه هاي عاشقونه، قلبم و واست نوشتم

اما تو خونه نبودي نامه هام به ناکجا رفت هيچکسي اما نپرسيد، آخه اين حرفا کجا رفت؟...

موهات وقتي که ديدم، تو حال خودم نبودم خيلي خوشگل شدي اما من همون زشت وحسودم

واسه قهر کردن و رفتن، ناي پرزدن ندارم

تو دليل بودنم باش با تو من فصل بهارم

بيا با نبودن تو يه کمي آشفته حالم يه کمي اما دروغه، مي شکنه هر دو تا بالم

رفتي و تنها گذاشتي ،من عاشقو، من خر چشامو شايد نديدي،اون چشاي خسته تر

فکر کنم شايد يکي هس کنار دستهاي گرمت پيش بوسه هاي صادق پيش گونه هاي نرمت

که تو خيلي خيلي ساده، منو با خودم گذاشتي

منو از خودم گرفتي، تو منو تنها گذاشتي !

به خدا گناه جونم اگه عشقمو نگيري ديگه از خدا چي مي خوام ؟ اگه دستامو بگيري؟ ...

(( مي دوني ! زندگي سخته )) - تو اينو برام نوشتي همه زندگيمو باختم، تو برام هيچي نزاشتي

نه يه اسمي که صدام کني يه حرفي ! يه نشوني ! من فقط آرزو داشتم که تو پيش من بموني

ديگه هر چي بود تموم شد حالا من شدم غريبه

همون آواره ساده که هميشه بي نصيبه

ديگه هر چي بود تموم شد من يه ويرونه نشينم يه اسير تو ظلمت شب يه اسير آره همينم

کلي حرف برات نوشتم که بدوني تو رو مي خوام من بدون تو ميرم اگه بدترين دنيام

تو نگات يه جور ديگه س ! رفتارت با من عجيبه با نگات نوازشم کن شونه هاي تو نجيبه

تو در آغوشم گرفتي اين تموم زندگيم بود

بوسه هات يه همدم تو شباي بي کسي بود

خلاصه واست نوشتم که بگم دوستت ندارم من تو رو خيلي مي خواستم حالا سرد و بيقرارم

اينا رو غرور نوشته که شايد دلت بسوزه همشون دروغ جونم بي تو من تو برام

يه دنيا عشقي، اينو حالا مي نويسم چون غرورم ديگه مرده حالا عشقو مي نويسم

بيا که آغوش گرمت منو تا مرز جنون برد

نبودش شايد گناه، قلب سردم بي تو پژمرد .

کلي بيداري کشيدم تا اينارو بنويسم اما تو ساده گذر کن چون ديگه نمي نويسم

اينا حرفهاي دلم بود که تو، تو نگام نوشتي اگه چشمات مال من بود منو تنها نمي ذاشتي // .

دیگه از خدا چی می خوام ؟

otagh507 — Mon, 06 Feb 2006 13:25:18 GMT

خیلی کارهات مث گوله توی قلب من نشسته من صدام در نمی یومد ، فکر کنم دلم شکسته

یک تکه حرف

otagh507 — Mon, 06 Feb 2006 13:21:35 GMT

( تو با همین یک تکه حرف می میری و من با تمام حرف های نگقته ام )

خورشید از دستهایم آغاز شد .

گرمی بازوان سنگ را ـ دراز کشیدی

کنار طعم آبی ساحل

و در تحرک یک ابر ـ خوابت برد.

نقاش شدی.

تصویری از انعکاس ساده امواج ، ـ حرف دستهای تو

صدای ماهی ها ،

خلوت نا آرام عمق ، در کشاکش هر جزر

و حرف خسته جلبک ، ـ زیر سنگهای نشستن

هجوم آبی ها ، در لایه لایگی مردمک هایت

و پشت نفسهای باد ...

و پشت نفسهای باد ـ حرفی بود

که به هم خوردگی سوت و کور شن ها را ـ به فکر نشستی

بزرگ شدی ، بزرگتر از من

آنقدر که شوری دریا در سطر سطر قدمهایت

به شکل رسید ،

آنقدر که من ندیده شدم ، بوی آب گرفتم

و پشت دریا را ...، و پشت دریا ها

هنوز راهی بود ، که تصویر کوچک من

انتظار چشمهای تو را بالا می آمد.

عجیب خسته شدم ...

یک تکه موج از کاغذ حرفهای تو افتاد

به فکرم افتادی .... ... ( صدای پرت شدن آمد ) ...

بیدار که شدی .. ـ من غروب شده بودم .

و من غروب شدم تا سرخی امتداد دریا

حرف دستهای تو باشد و دست خسته من ...

نشسته ام دریا ها را غروب می کنم //

پدیده ای از جنس پرت شدن

otagh507 — Sat, 04 Feb 2006 15:01:53 GMT

حرفی کشیده شد

تا یک اتاق کوچک

انعکاسی ساده که حتما" حواستان

جمع چهار چوبی می شود که یک نفر ....

از آنجا شروع می کنم که کسی

از چهار چوب یک فزای خیس

پرت می شود و می میرد

و از این لحظه ( من ) شکل می گیرد

.... ....

سقوت از دستهایم وارد می شود

به تمام من میرسد

موجودی خلق می شود که قرار است شما ...

تنها ، حرفهایش را ببینید .

چه باد ها از من گذر می کند

تا به بارانی که تابیده ، - رسم شوم

چه بادها که خودت را اشتباه بگیری

با موجودی که تازه نوچ کرده و دارد -

خودش را به رشد می دارد .

از همین فضای ساده موجودی

با تمام انتهایش شکل می گیرد که شما ...

کسی گوش می کند؟

هنوز صدای سقوط می آمد که من حرف می زدم.

انعکاسی ساده ، ـ پدیده ای از جنس پرت شدن

فضایی پر از حرف ... دارم از حوش می روم .

و فکر می کنم ـ تا چند دقیقه دیگر ـ سکوت خواهد شد...

و شما حتی موجودی را

با هیچ کدام از حواس پنج گانه تان ـ نمی بینید

و این جمله ها که با مشقت شکل کرفته.

دارم از چشمتان دمر می شوم

دارم از هوش ... می ... ر .. و... م ۲۸/۲/۸۳

دورم

otagh507 — Sat, 04 Feb 2006 14:42:09 GMT

از پشت دیروز که رد می شوم

یادم می آید آن وقت ها ...

آه ... زلال می شوم .

چقدر برایم مهم بود - که زمین جذب می کند،

چراغ خانه همسایه روشن است،

ارتباط بین من ...

کشف زیبایی عناصر - وجود اقیانوس

و تنفس ، چقدر برایم مهم بود.

جوب کنار پنجره کی خاموش می شود ؟

در کدام جاده راه می روم ؟

فاصله من ، شما، چشمهایمان

یادم می آید توقعاتم وسیع تر می شد ،

باید فکر می کردم...

... ......

حالا از روی امروز حرف می زنم

و دیگر چیزی ، آنقدر مهم نیست

و فرقی نمی کند ، صدای باران ، وجود یک دیوار ،

پیوند علاقه ات در من کی رشد می کند؟

کی سبز می شویم ؟ - اصلا...

..... ...... .......

دورم ....

آنقدر که دلت تنگ شود

آنقدر که ....

حالا خود آینده دارد حرف می زند.....

بزرگ شدم ،

کسی دارد توی چشم های من راه می رود

خیس شده ام ،

خیس خیس .... و حالا دارم سعی می کنم

کمی از خودم حرف بزنم

شاید موجودی از جنس واژه های ساده باشم

اما .... من زنده نیستم

حتی حرف های ساده ام دیگر

بوی تپشهای تازه نمی دهد

چقدر حیف شده ام...

دارم توی این اتاق

سرد و گرم روزگار را می چشم ... ۱۳/۳/۸۳

otagh507 — Sun, 29 Jan 2006 14:12:30 GMT

( باز یه طوفان خیالی )

قصه از یه باد شروع شد که یه شب وزید و بردم

به یه برکه قدیمی به همون که دل سپردم

به همون که با نفسهام تو دلم می رفت می اومد

اگه لبهاشو نمی بست من صدام نمی یومد

اگه غمگین و گرفته گم شدم گوشه پلکاش

موجکی آروم آروم منو پرت می کرد تو چشماش

یه بار این طرف پریدم یه بار اون طرف رو ابرا

توی دستای لطیفش گرم و آروم شدم اما

خیلی زود برکه ه خشکید همه چی یهو خراب شد

حرف آسمون ـ نفسهام ـ همشون نقش بر آب شد

حالا پییز شده اینجا کلی برگ ریخته کنارم

خشک شدم ـ پاهام شکستن ـ نای حرف زدن ندارم

جای اون برکه دیروز جای اون موجک خسته

حالا یه گودال سرده که اونم به گل نشسته

***

یه درخت کنار برکه با یه طوفان خیالی

من بازم باید بیافتم ـ اما نه تو این حوالی ...

به کسی که برایم .......

otagh507 — Wed, 25 Jan 2006 15:16:18 GMT

در نگرانی هایم گم شده ام

درمهربانی چشمهایت...

وآرامش دستهایت که دستهایم را...

لا لا لا لا...

وخواب چشمهایم که تورا می بیند

وتورا می بینم.. بزرگ شدی

خاطراتم خیس شده اند (لحظه هایی که با هم بودیم)

زیر باران چشمهایم ...

خداحافظی هایم را که همیشه بی جواب می ماند ـ

به خاطر می آوری ؟ ...

آ وا

( غروب سادگی هایت را افسوس خورده ام )

نیستی

نیستی و من فکر می کنم

آنقدر ها هم خوب نبوده ام

یا موجودی که لایق حرف های تو باشد.

من از باران چشم های تو شرمنده ام

و خداحافظی هایی که نا خواسته بی جواب مانده است

هیچ وقت نخواستم بزرگ شوم . یا بزرگ باشم

کودکی هایم را دوست دارم .

هنوز هم برای یک بستنی ساده دلم تنگ می شود

و دلم از حرف های تلخ پدر می گیرد

هنوز هم....

می دانم که نتوانسته ام جمله ای خلق کنم

که آرامش را احساس کنی و اعتماد را

شاید دچار کابوس شده ام و اینکه فکر می کنم ...

اصلا گوش می کنی ؟؟... اینها یک نوشته ساده نیست

هیچ وقت فرصت خوبی نداشتم تا حرف بزنم

از بزرگی ات ... ـ مهربانی ات...ـ

و حالا توی فضایی که حتی دیوار ها هم چشم دیدنم را...

ایستاده ام ـ روی پاهایی که مرا دور کرده اند از خواسته هایم

دارم توی این اتاق ار دست می روم

من از سقوط نفسهای خودم حرف می زنم...

***

چقدر دست و پا زده بودم

کنار پنجره ای که هیچوقت باز نشد

توی خیابانی که آدم هاش سعی می کنند

پرتت کنند زیر نگاه هایشان تا خودت را اشتباه بگیری

با موجودی که انسان ساده نیست...

می دانم که باز هم واژه ای خلق ....

من سعی کرده ام....

۵/۱/۸۳

مهدی خرمی

آنقدر زود بزرگ شدم که یادم رفت بگویم دو ستت دارم

دچار . یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک

دچار آبی دریای بی کران باشد.

به یاد روز های بی قراری که با دلواپسی

از دست دادم..

در راه زندگی با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که آب... آب....

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد

پرکن پیاله را....

otagh507 — Thu, 12 Jan 2006 16:29:30 GMT

آنقدر زود بزرگ شدم که یادم رفت بگویم

دوستت دارم

من به دنیا آمدم تا غم انگیز ترین لحظه خلق شود

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم.....

چقدر دلم می خواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من این همه کوچکم که در خیابان ها گم می شوم ؟؟؟؟؟....

و چرا پدر که این همه کوچک نیست و در خیابان ها هم گم نمی شود

کاری نمی کند که آن کسی که به خواب من آمده

روز آمدنش را جلو بیاندازد؟....

و کور شوم اکر اگر دروغ بگویم من خواب آن ستاره قرمز را

وقتی که خواب نبودم دیده ام

otagh507 — Wed, 11 Jan 2006 15:26:56 GMT

می توان همچون عروسک های کوکی بود

با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید

می توان در جعبه ای ماهوت

با تنی انباشته از کاه

سال ها در لابه لای تور و پولک خفت

می توان با هر هر فشار هرزه دستی

بی سبب فریاد کرد وگفت :

آه ..... من بسیار خوشبختم