درمهربانی چشمهایت...
وآرامش دستهایت که دستهایم را...
لا لا لا لا...
وخواب چشمهایم که تورا می بیند
وتورا می بینم.. بزرگ شدی
خاطراتم خیس شده اند (لحظه هایی که با هم بودیم)
زیر باران چشمهایم ...
خداحافظی هایم را که همیشه بی جواب می ماند ـ
به خاطر می آوری ؟ ...
آ وا
( غروب سادگی هایت را افسوس خورده ام )
نیستی
نیستی و من فکر می کنم
آنقدر ها هم خوب نبوده ام
یا موجودی که لایق حرف های تو باشد.
من از باران چشم های تو شرمنده ام
و خداحافظی هایی که نا خواسته بی جواب مانده است
هیچ وقت نخواستم بزرگ شوم . یا بزرگ باشم
کودکی هایم را دوست دارم .
هنوز هم برای یک بستنی ساده دلم تنگ می شود
و دلم از حرف های تلخ پدر می گیرد
هنوز هم....
می دانم که نتوانسته ام جمله ای خلق کنم
که آرامش را احساس کنی و اعتماد را
شاید دچار کابوس شده ام و اینکه فکر می کنم ...
اصلا گوش می کنی ؟؟... اینها یک نوشته ساده نیست
هیچ وقت فرصت خوبی نداشتم تا حرف بزنم
از بزرگی ات ... ـ مهربانی ات...ـ
و حالا توی فضایی که حتی دیوار ها هم چشم دیدنم را...
ایستاده ام ـ روی پاهایی که مرا دور کرده اند از خواسته هایم
دارم توی این اتاق ار دست می روم
من از سقوط نفسهای خودم حرف می زنم...
***
چقدر دست و پا زده بودم
کنار پنجره ای که هیچوقت باز نشد
توی خیابانی که آدم هاش سعی می کنند
پرتت کنند زیر نگاه هایشان تا خودت را اشتباه بگیری
با موجودی که انسان ساده نیست...
می دانم که باز هم واژه ای خلق ....
من سعی کرده ام....
۵/۱/۸۳
مهدی خرمی
آنقدر زود بزرگ شدم که یادم رفت بگویم دو ستت دارم
دچار . یعنی عاشق
و فکر کن که چه تنهاست
اگر که ماهی کوچک
دچار آبی دریای بی کران باشد.
به یاد روز های بی قراری که با دلواپسی
از دست دادم..
در راه زندگی با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با اینکه ناله می کشم از دل که آب... آب....
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد
پرکن پیاله را....