دراین اتاق ساکت دلگیر

دارن از ستاره هاتون     خورشیدی تازه می سازن

ازچشای رو به ماتون    که شبا همیشه بازن

دارن از ابرای دیروز      قصرای دودی می سازن

اتاقای مه گرفته....     اونا اهل ساختو سازن

دریایی خیالی ساختن      از غم نوشته هاتون

آسمونی گرم وآبی ساختن از     شرشر بارون

از یه شمع نیمه سوخته    خط استوا کشیدن

اونا اقیانوس هندم   وسط ابرا کشیدن

از درختای صنوبر  تاریخی تازه نوشتن

اونا جنگای صلیبی     توی مشقاشون   نداشتن

جنوبو شمال قطبا            واسشون مثل بهاره

باغای همیشه سبزش     فصل پاییزو نداره

جغداشون مثل قناری   روی شاخه ها بیدارن

لیلی مجنون اونها    خیلی سال بچه دارن

اونا بابال گلی شون      تا ته ابرا پریدن

چن تا موش کور که هیچ وقت     دنیای مارو ندیدن