خیلی کارهات مث گوله توی قلب من نشسته من صدام در نمی یومد ، فکر کنم دلم شکسته
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 16:56 توسط مهدی خرمی
|
( تو با همین یک تکه حرف می میری و من با تمام حرف های نگقته ام )
خورشید از دستهایم آغاز شد .
گرمی بازوان سنگ را ـ دراز کشیدی
کنار طعم آبی ساحل
و در تحرک یک ابر ـ خوابت برد.
نقاش شدی.
تصویری از انعکاس ساده امواج ، ـ حرف دستهای تو
صدای ماهی ها ،
خلوت نا آرام عمق ، در کشاکش هر جزر
و حرف خسته جلبک ، ـ زیر سنگهای نشستن
هجوم آبی ها ، در لایه لایگی مردمک هایت
و پشت نفسهای باد ...
و پشت نفسهای باد ـ حرفی بود
که به هم خوردگی سوت و کور شن ها را ـ به فکر نشستی
بزرگ شدی ، بزرگتر از من
آنقدر که شوری دریا در سطر سطر قدمهایت
به شکل رسید ،
آنقدر که من ندیده شدم ، بوی آب گرفتم
و پشت دریا را ...، و پشت دریا ها
هنوز راهی بود ، که تصویر کوچک من
انتظار چشمهای تو را بالا می آمد.
عجیب خسته شدم ...
یک تکه موج از کاغذ حرفهای تو افتاد
به فکرم افتادی .... ... ( صدای پرت شدن آمد ) ...
بیدار که شدی .. ـ من غروب شده بودم .
و من غروب شدم تا سرخی امتداد دریا
حرف دستهای تو باشد و دست خسته من ...
نشسته ام دریا ها را غروب می کنم //
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 16:52 توسط مهدی خرمی
|
حرفی کشیده شد
تا یک اتاق کوچک
انعکاسی ساده که حتما" حواستان
جمع چهار چوبی می شود که یک نفر ....
از آنجا شروع می کنم که کسی
از چهار چوب یک فزای خیس
پرت می شود و می میرد
و از این لحظه ( من ) شکل می گیرد
.... ....
سقوت از دستهایم وارد می شود
به تمام من میرسد
موجودی خلق می شود که قرار است شما ...
تنها ، حرفهایش را ببینید .
چه باد ها از من گذر می کند
تا به بارانی که تابیده ، - رسم شوم
چه بادها که خودت را اشتباه بگیری
با موجودی که تازه نوچ کرده و دارد -
خودش را به رشد می دارد .
از همین فضای ساده موجودی
با تمام انتهایش شکل می گیرد که شما ...
کسی گوش می کند؟
هنوز صدای سقوط می آمد که من حرف می زدم.
انعکاسی ساده ، ـ پدیده ای از جنس پرت شدن
فضایی پر از حرف ... دارم از حوش می روم .
و فکر می کنم ـ تا چند دقیقه دیگر ـ سکوت خواهد شد...
و شما حتی موجودی را
با هیچ کدام از حواس پنج گانه تان ـ نمی بینید
و این جمله ها که با مشقت شکل کرفته.
دارم از چشمتان دمر می شوم
دارم از هوش ... می ... ر .. و... م ۲۸/۲/۸۳
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن 1384ساعت 18:32 توسط مهدی خرمی
|
از پشت دیروز که رد می شوم
یادم می آید آن وقت ها ...
آه ... زلال می شوم .
چقدر برایم مهم بود - که زمین جذب می کند،
چراغ خانه همسایه روشن است،
ارتباط بین من ...
کشف زیبایی عناصر - وجود اقیانوس
و تنفس ، چقدر برایم مهم بود.
جوب کنار پنجره کی خاموش می شود ؟
در کدام جاده راه می روم ؟
فاصله من ، شما، چشمهایمان
یادم می آید توقعاتم وسیع تر می شد ،
باید فکر می کردم...
... ......
حالا از روی امروز حرف می زنم
و دیگر چیزی ، آنقدر مهم نیست
و فرقی نمی کند ، صدای باران ، وجود یک دیوار ،
پیوند علاقه ات در من کی رشد می کند؟
کی سبز می شویم ؟ - اصلا...
..... ...... .......
دورم ....
آنقدر که دلت تنگ شود
آنقدر که ....
حالا خود آینده دارد حرف می زند.....
بزرگ شدم ،
کسی دارد توی چشم های من راه می رود
خیس شده ام ،
خیس خیس .... و حالا دارم سعی می کنم
کمی از خودم حرف بزنم
شاید موجودی از جنس واژه های ساده باشم
اما .... من زنده نیستم
حتی حرف های ساده ام دیگر
بوی تپشهای تازه نمی دهد
چقدر حیف شده ام...
دارم توی این اتاق
سرد و گرم روزگار را می چشم ... ۱۳/۳/۸۳
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم بهمن 1384ساعت 18:12 توسط مهدی خرمی
|
( باز یه طوفان خیالی )
قصه از یه باد شروع شد که یه شب وزید و بردم
به یه برکه قدیمی به همون که دل سپردم
به همون که با نفسهام تو دلم می رفت می اومد
اگه لبهاشو نمی بست من صدام نمی یومد
اگه غمگین و گرفته گم شدم گوشه پلکاش
موجکی آروم آروم منو پرت می کرد تو چشماش
یه بار این طرف پریدم یه بار اون طرف رو ابرا
توی دستای لطیفش گرم و آروم شدم اما
خیلی زود برکه ه خشکید همه چی یهو خراب شد
حرف آسمون ـ نفسهام ـ همشون نقش بر آب شد
حالا پییز شده اینجا کلی برگ ریخته کنارم
خشک شدم ـ پاهام شکستن ـ نای حرف زدن ندارم
جای اون برکه دیروز جای اون موجک خسته
حالا یه گودال سرده که اونم به گل نشسته
***
یه درخت کنار برکه با یه طوفان خیالی
من بازم باید بیافتم ـ اما نه تو این حوالی ...
+ نوشته شده در یکشنبه نهم بهمن 1384ساعت 17:43 توسط مهدی خرمی
|
در نگرانی هایم گم شده ام
درمهربانی چشمهایت...
وآرامش دستهایت که دستهایم را...
لا لا لا لا...
وخواب چشمهایم که تورا می بیند
وتورا می بینم.. بزرگ شدی
خاطراتم خیس شده اند (لحظه هایی که با هم بودیم)
زیر باران چشمهایم ...
خداحافظی هایم را که همیشه بی جواب می ماند ـ
به خاطر می آوری ؟ ...
آ وا
( غروب سادگی هایت را افسوس خورده ام )
نیستی
نیستی و من فکر می کنم
آنقدر ها هم خوب نبوده ام
یا موجودی که لایق حرف های تو باشد.
من از باران چشم های تو شرمنده ام
و خداحافظی هایی که نا خواسته بی جواب مانده است
هیچ وقت نخواستم بزرگ شوم . یا بزرگ باشم
کودکی هایم را دوست دارم .
هنوز هم برای یک بستنی ساده دلم تنگ می شود
و دلم از حرف های تلخ پدر می گیرد
هنوز هم....
می دانم که نتوانسته ام جمله ای خلق کنم
که آرامش را احساس کنی و اعتماد را
شاید دچار کابوس شده ام و اینکه فکر می کنم ...
اصلا گوش می کنی ؟؟... اینها یک نوشته ساده نیست
هیچ وقت فرصت خوبی نداشتم تا حرف بزنم
از بزرگی ات ... ـ مهربانی ات...ـ
و حالا توی فضایی که حتی دیوار ها هم چشم دیدنم را...
ایستاده ام ـ روی پاهایی که مرا دور کرده اند از خواسته هایم
دارم توی این اتاق ار دست می روم
من از سقوط نفسهای خودم حرف می زنم...
***
چقدر دست و پا زده بودم
کنار پنجره ای که هیچوقت باز نشد
توی خیابانی که آدم هاش سعی می کنند
پرتت کنند زیر نگاه هایشان تا خودت را اشتباه بگیری
با موجودی که انسان ساده نیست...
می دانم که باز هم واژه ای خلق ....
من سعی کرده ام....
۵/۱/۸۳
مهدی خرمی
آنقدر زود بزرگ شدم که یادم رفت بگویم دو ستت دارم
دچار . یعنی عاشق
و فکر کن که چه تنهاست
اگر که ماهی کوچک
دچار آبی دریای بی کران باشد.
به یاد روز های بی قراری که با دلواپسی
از دست دادم..
در راه زندگی با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با اینکه ناله می کشم از دل که آب... آب....
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد
پرکن پیاله را....
+ نوشته شده در چهارشنبه پنجم بهمن 1384ساعت 18:47 توسط مهدی خرمی
|